عقايد منتسب به نصيريه در آغاز زمان ، ارواح نصيريان انوارى بودند كه خدا را در ميان گرفته ، ستايش مىكردند ؛ سپس عليه او شورش و در الوهيتش ترديد كردند . از آن زمان به بعد ، آنها از صعود به بلندىهاى آسمان بازداشته شده ، به زمين تبعيد گشتند . در اينجا در بدن‌هاى مادى محصورند و محكوم به تناسخ‌اند . در جريان سقوط آنان ، خداى بزرگ هفت مرتبه بر ايشان ظاهر شده ، آنها را به اطاعت فرامىخواند ، ولى سر باز مىزنند . در هر ظهورى خدا كه معنا ناميده مىشود با دو اقنوم فروتر همراهى مىشود : « اسم » كه « حجاب » هم ناميده مىشود ، و « باب » . در زندگى زمينى ، اين سه‌گانه در نمونه‌هاى بسيارى آشكار مىشود : معنا پىدرپى در هابيل ، شيث ، يوسف ، يوشع ، آصف ، پطرس و على بن ابى طالب ( ع ) و سپس در امامان تا امام يازدهم حسن عسكرى ( ع ) تجسد يافته است . بنابراين همهء اينان ظهورات الوهيت‌اند . ولى سرشت حقيقىشان با حضور حجاب يا اسم ( آدم ، نوح ، يعقوب ، موسى ، سليمان ، عيسى و محمد ) پنهان شده است ؛ هريك از آنها با بابى همراه مىشوند . سه‌گانهء اصلى دوران اسلامى عبارتند از : على ( معنا ) ، محمد ( اسم ، حجاب ) ، و سلمان فارسى ( باب ) . ابواب يازده امام ، واسطه‌هاى ميان الوهيت پنهان و مؤمنان تشريف يافته‌اند ؛ مثلا محمد بن نصير ، باب امام يازدهم ، حسن عسكرى بود كه الهامات سرّى ايشان را تنها وى با نصيريه در ميان گذاشت . هر مردى كه هويت معنا را بشناسد نجات يافته ، مىتواند از تناسخ رهايى يابد . روح او از بدن آزاد ، و به ستاره‌اى منتقل مىشود ، و سفر خود را تا آن سوى هفت آسمان دنبال مىكند تا به مقصد نهايى برسد . زنان از اين سير محرومند ؛ زيرا آنان از گناهان شياطين‌زاده شده‌اند ؛ به همين دليل آنان مجاز به شركت در مناسك مردان نيستند . ديانت عاميانه نصيريه ، به‌ويژه ديانت زنان ، احترام به مكان‌هاى بلند ، چشمه‌ها و درختان سبز را با خود حفظ كرده است . « 1 »

--> ( 1 ) . ر . ك : مجله هفت آسمان ، ش 27 ، ترجمه ؛ مدخل نصيريه دائرة المعارف اسلامى ، نوشته هالم ، ترجمه : محمد حسن محمدى مظفر .